Σκοπός του blog αυτoύ είναι να προβάλουμε: Χρήσιμες καλές ιδέες Νέα για θέση εργασίας Kαλά νέα Πληροφορίες για μια προσφορά Προσφορές που είναι σίγουρα πολύ καλές. (για υπηρεσίες, για εστιατόρια, για ρούχα-παπούτσια, για συσκευές, για οτιδήποτε) Μια καλή ιδέα για διασκέδαση Μια καλή πρόταση για εκδρομή
Aυτό το blog είναι μια ιδέα του Αλέξανδρου Γιατζίδη mail:ayiatzides@medlab.gr
.

ΟΜΑΔΑ FACEBOOK

ΟΜΑΔΑ FACEBOOK
ΕΧΩ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ

Δευτέρα 25 Απριλίου 2011

Φεστιβάλ με πρωταγωνιστή την ολόφρεσκια φράουλα


Αύριο στις 11:00 π.μ. - 08 Μάιος στις 11:00 μ.μ.

Τοποθεσία
ΤΙΤΑΝΙΑ HOTEL
Πανεπιστημίου 52
Αθήνα

Δημιουργήθηκε από:
Περισσότερες πληροφορίες
«Σαν φράουλα γλυκιά»… Διαθέτει το χρώμα του πάθους, γλυκιά διαπεραστική γεύση, άγρια ζουμερή ομορφιά και παραπέμπει συνειρμικά σε απολαυστικές στιγμές...

Το Ξενοδοχείο Τιτάνια, στην καρδιά της Αθήνας, προσκαλεί όσους βρίσκονται στην πόλη από τις 26 Απριλίου έως και τις 8 Μαΐου 2011 να απολαύσουν γνωστές και άγνωστες λιχουδιές για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, βασισμένες στην ξεχωριστή γεύση και το σαγηνευτικό άρωμα της φράουλας.

Το TITANIA OLIVE GARDEN και η LA BRASSERIE παρουσιάζουν μοναδικές συνταγές, από ένα γλύκισμα έως και ένα πλήρες γεύμα ή δείπνο, όπου η φράουλα κάνει αισθητή την παρουσία της... παίζοντας με τις αισθήσεις σας.

Για όσους γνωρίζουν την φράουλα μόνο ως επιδόρπιο, θα εντυπωσιαστούν με μία σαλάτα μαριναρισμένου σολομού με φράουλες και δυόσμο, φύλλα από σπανάκι και γλυκόξινη σάλτσα φράουλας. Οι ταλιατέλες με φράουλες, καπνιστό κοτόπουλο και ρόκα και το γεμιστό κοτόπουλο με μαρμελάδα φράουλας, γραβιέρα Τήνου και μυρώνια, είναι ένα μικρό δείγμα της φαντασίας των σεφ του Ξενοδοχείου που έχουν εκπονήσει πλήρη μενού που θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό ουρανίσκο.

Για αυτούς που θα επισκεφτούν το Φεστιβάλ Φράουλας και θέλουν να κρατήσουν ζωντανή για πάντα τη μοναδική τους εμπειρία, οι σεφ αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, καθώς θα λάβουν τις αναλυτικές συνταγές των πιάτων που θα δοκιμάσουν!

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 33 26 000

Δευτέρα 4 Απριλίου 2011

Λίγα λόγια για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία του Γ. Η. Ορφανού

Η γωνιά της Ιστορίας

Λίγα λόγια για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία

του Γ. Η. Ορφανού

Ενδιαφέρουσα και σημαντική σ’ ό,τι αφορά τη συμμετοχή των πολιτών στη διοίκηση της πόλης και τη συνεπακόλουθη της πολιτικής προόδου οικονομική ευημερία και πνευματική άνθηση είναι η εξέλιξη της Αθηναϊκής δημοκρατίας τούτα τα χρόνια.
Έτσι, στο «κλεινόν άστυ» των Αθηνών, το 457/6 π.Χ., απέκτησε πρόσβαση στο κληρωτό αξίωμα του επώνυμου άρχοντα και η τρίτη φορολογική τάξη, ενώ σύντομα η διάκρισή της από την τάξη των θητών έχασε οποιαδήποτε σημασία.
Για το σύνολο του αντρικού πληθυσμού, με εξαίρεση τους δούλους και τους μετοίκους (επαγγελματίες από άλλες πόλεις ή απελεύθερους που ζούσαν στην Αθήνα), ίσχυε η αρχή της πλήρους πολιτικής ισότητας, δηλ. η υπεύθυνη συμμετοχή στους θεσμούς της πόλης, όχι μόνο με το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και τη συμμετοχή στις ψηφοφορίες στην Εκκλησία του Δήμου, αλλά και με την ανάληψη καθηκόντων του δικαστή (ή του κατήγορου), του κληρωτού αξιωματούχου ή του βουλευτή. Τα περιουσιακά στοιχεία και η προσωπική ικανότητα συνέχιζαν να είναι απαραίτητες προϋποθέσεις μόνο για λίγα αξιώματα: του ταμία της πόλης και φυσικά του στρατηγού.
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ψηφοθηρία ή λαϊκισμός, αλλά οι πολιτικοί της Αθήνας, αρχής γενομένης από τον Περικλή, επιδιώκουν την όσο γίνεται πιο πλατιά λαϊκή συμμετοχή στα όργανα της πολιτείας, στα κέντρα λήψης των κοινωνικοπολιτικών αποφάσεων, αν και οι περισσότερες απ’ αυτές φέρουν, μετά το 450 π.Χ. ιδίως, σε τέτοιο βαθμό τη «σφραγίδα» του Περικλή, ώστε, όπως γράφει ο Θουκυδίδης, «στα λόγια, το πολίτευμα για τους Αθηναίους ήταν δημοκρατία · στην πράξη, όμως, ήταν μοναρχία», αφού ο Περικλής, δίχως να τους κολακεύει όπως οι κατοπινοί δημαγωγοί, τους έκανε ό,τι ήθελε! Πάντως, την περίοδο της Αθηναϊκής ηγεμονίας, στο εσωτερικό της Αθήνας, για να συμμετέχουν όσο το δυνατό περισσότεροι πολίτες στις συνεδριάσεις της βουλής και των δικαστηρίων αλλά και στις διοργανώσεις των μεγάλων κρατικών γιορτών, θεσπίστηκε η καταβολή (μικρών) αποζημιώσεων που αντιστοιχούσαν τουλάχιστον σε ένα ημερομίσθιο.
Ο μισθός όσων υπηρετούσαν ως δικαστές (6000 Αθηναίοι πολίτες κληρώνονταν κάθε χρόνο στην Ηλιαία και συνεδρίαζαν – κατά τμήματα – πολλές ημέρες τον χρόνο) ήταν τρεις οβολοί (μισή δραχμή δηλαδή, ποσό που τότε αντιστοιχούσε στο ημερομίσθιο ενός ανειδίκευτου εργάτη). Όπως έγραψε ο Αριστοτέλης στην «Αθηναίων Πολιτεία», «ο Περικλής (Σημείωση: μετά από υπόδειξη του στενού του πολιτικού συνεργάτη, Δαμωνίδη από την Οίη) πρώτος έδωσε μισθό στους δικαστές για να συναγωνιστεί τον Κίμωνα που ήταν πλούσιος και ξόδευε για το λαό […] Μερικοί τον κατηγορούν ότι από τότε χειροτέρεψε η κατάσταση επειδή παρευρισκόταν στην κλήρωση όποιος τύχαινε και όχι οι ευκατάστατοι. Άρχισαν επίσης να χρηματίζονται οι δικαστές και πρώτος έδωσε το παράδειγμα ο Άνυτος μετά τη στρατηγία του στην Πύλο. Όταν κατηγορήθηκε από μερικούς ότι έχασε την Πύλο, δωροδόκησε το δικαστήριο και αθωώθηκε…».
Ποιοι ήσαν, όμως, όσοι κατηγόρησαν τον Περικλή για την πολιτική του αυτή και τους οποίους είχε στο νου του ο Αριστοτέλης; Την απάντηση βρίσκουμε στο διάλογο «Γοργία» του Πλάτωνος, σ’ ένα χωρίο, που, μάλλον, απηχεί όσα πίστευε ο Πλάτων και οι ομοϊδεάτες του, ολιγαρχικοί αντίπαλοι του Περικλή: «[…] Εγώ, τουλάχιστον, αυτά ακούω, ότι δηλαδή ο Περικλής έκανε τους Αθηναίους οκνηρούς, δειλούς, φλύαρους και άπληστους, διότι πρώτος εισήγαγε την πληρωμή μισθών στους πολίτες για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στην πόλη […]».
Ο μισθός των 500 βουλευτών, οι οποίοι ήταν και αυτοί κληρωτοί (έκαναν όμως μια πολύ υπεύθυνη και κοπιαστική εργασία), ήταν μια δραχμή την ημέρα για τους πρυτάνεις και πέντε οβολοί για τους υπόλοιπους βουλευτές.
Ο μισθός εκείνων που συμμετείχαν στην Εκκλησία του δήμου (η Εκκλησία του Δήμου συνεδρίαζε τακτικά 40 φορές τον χρόνο), ήταν στην αρχή ένας οβολός και αργότερα, μεταπολεμικά επί Αγύρριου (400 – 393 π.Χ.), έφτασε στους 3 οβολούς.
Πρέπει, όμως, στο σημείο αυτό, εν είδει παρέκβασης, να ιδούμε πιο αναλυτικά και το ρόλο των Αθηναίων πολιτών κατά το «Χρυσό Αιώνα» του Περικλή στη δημόσια ζωή, στα κέντρα λήψης των κοινωνικοπολιτικών αποφάσεων.
Θα ξεκινήσουμε με ένα σημαντικό κεφάλαιο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, τη νομοθεσία, στην οποία ελάμβαναν μέρος ως κυρίαρχα όργανα κάθε πολίτης, ο «Δήμος» και η «Βουλή». Πώς;
Κατά την έναρξη, λοιπόν, κάθε βουλευτικού έτους, η Εκκλησία του Δήμου αποφάσιζε για την ανάγκη ψήφισης νέων νόμων ή ψηφισμάτων («επιχειροτονία νόμων»). Η απόφαση αυτή είχε χαρακτήρα ουσιαστικά κυβερνητικό: προϋπέθετε την πολιτική επιλογή για την επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου σκοπού, ο οποίος χωρίς τη θέσπιση συναφούς κανόνα δικαίου θα ήταν αδύνατον να πραγματωθεί.
Κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να κάμει πρόταση «ψηφίσματος». Έτσι, έπρεπε να υποβάλει γραπτώς πρόταση νόμου στην Εκκλησία του Δήμου, όπου και διαβαζόταν, για να τη μάθει όλος ο κόσμος και όποιος ενδιαφερόταν να μιλήσει γι’ αυτήν. Επιπλέον, η πρόταση έπρεπε να τοιχοκολληθεί και στο οίκημα του «επώνυμου άρχοντα», ενός από τους 9 άρχοντες, που αποτελούσαν την ανώτατη διοίκηση.
Ο Αθηναίος, που ασκούσε νομοθετική πρωτοβουλία, αναλάμβανε και την ευθύνη για το περιεχόμενο της πρότασής του, πράγμα που αποτυπωνόταν και στο κείμενο του νόμου: «ειπόντος του τάδε». Αν η πρόταση νόμου αποσκοπούσε όχι στη θέσπιση νέων αλλά στην τροποποίηση ισχυουσών ρυθμίσεων, ο εισηγούμενος την πρόταση έπρεπε να τη συνοδεύει και με τις τροποποιούμενες διατάσεις.
Η Εκκλησία του Δήμου δεν επιτρεπόταν να νομοθετήσει για οτιδήποτε «απροβούλευτον». Διαβίβαζε προηγουμένως την πρόταση νόμου στη Βουλή, η οποία ήταν υποχρεωμένη να υποβάλει τη γνώμη της στην Εκκλησία του Δήμου, αφού εξέταζε το σχέδιο από άποψη νομιμότητας, το διατύπωνε νομοτεχνικά και το επέστρεφε στο «Δήμο».
Η αποφασιστική αρμοδιότητα για την ψήφιση του νόμου ή ενός ψηφίσματος ανήκε πάντως στην Εκκλησία του Δήμου, πράγμα που η Βουλή αναγνώριζε με τη φράση: «ό,τι αν τω Δήμω δοκεί άριστον είναι». Τα «ψηφίσματα» ρύθμιζαν υποθέσεις άνισης σημασίας και άλλοτε έμοιαζαν με νομοθετικές ρυθμίσεις, άλλοτε με εισηγήσεις για συνταγματικές αναθεωρήσεις, άλλες φορές με υπουργικές αποφάσεις ή έκτακτα διατάγματα.
Με βάση τα στοιχεία, που έχουμε στη διάθεσή μας, από την Αρχαιοελληνική Γραμματεία, της ψηφοφορίας στην Εκκλησία του Δήμου προηγείτο συζήτηση, στην οποία μπορούσε να μετάσχει ελεύθερα κάθε πολίτης. Στην πράξη, πάντως, η συζήτηση περιοριζόταν μεταξύ των επιφανών Αθηναίων πολιτικών. Η ψηφοφορία γινόταν με ανάταση των χειρών. Ο Επιστάτης των Πρυτάνεων, ο οποίος προήδρευε της συνεδριάσεως, καταμετρούσε ττς ψήφους. Έστω και αν ο νόμος ψηφιζόταν, ο Επιστάτης των Πρυτάνεων είχε τη δυνατότητα, είτε με δική του πρωτοβουλία είτε με πρωτοβουλία άλλου βουλευτή ή πολίτη, να επαναφέρει την πρόταση για συζήτηση.
Μετά τη Μεταπολίτευση του 403 π.Χ., η διαδικασία για τη θέσπιση νόμων από την Εκκλησία του Δήμου περιέλαβε και ένα ακόμη στάδιο επεξεργασίας των προτάσεων νόμου από ένα πολυμελές συμβούλιο «νομοθετών», δηλαδή δικαστών αναδεικνυόμενων με κλήρωση. Οι «νομοθέτες» αυτοί, λόγω της δικαστικής ιδιότητας τους, είχαν καπότα εξοικείωση – όχι αυστηρή εξειδίκευση – με το δίκαιο (αφού ήσαν λαϊκοί, απλοί πολίτες, που αναδεικνύονταν στο δικαστικό αξίωμα είτε με κλήρωση είτε επειδή μετείχαν στο Ηλιαστικό Δικαστήριο βάσει της ιδιότητας τους ως Αθηναίων πολιτών).
Ένα σημείο που πρέπει να τονιστεί εδώ και που καταδεικνύει το σεβασμό των Αθηναίων στους «πατρώους νόμους» είναι ότι οι «νομοθέτες», πριν εκφέρουν τη γνώμη τους ή τις παρατηρήσεις τους επί της προτάσεως νόμου, έπρεπε να ακούσουν μια επιτροπή πολιτών που αναλάμβανε να υποστηρίζει τον παλαιό νόμο έναντι της νέας προτεινόμενης ρύθμισης.
Όταν, όμως, κάποιος πολίτης είχε στο νου του να προτείνει ένα ψήφισμα που αντιβαίνει στην κείμενη νομοθεσία πασιφανώς, η Δημοκρατία του Περικλή έσπευσε να αυτοπροστατευτεί με την ειδική αγωγή κυρώσεως «ψηφισμάτων» που έρχονταν σε σύγκρουση με «νόμους». Έτσι, καθιερώθηκε η «γραφή παρανόμων». Η «γραφή παρανόμων» ήταν μία δημοσίου δικαίου δίκη εναντίον εκείνου ο οποίος είχε προτείνει νόμο ή ψήφισμα που ερχόταν σε αντίθεση με τους προϋφιστάμενους κανόνες ή που είχε θεσπισθεί κατά παράβαση της νομοθετικής διαδικασίας. Μόλις ο μηνυτής εξεδήλωνε την πρόθεση του, με δημόσιο όρκο («υπωμοσία»), να καταθέσει «γραφή παρανόμων», η συνέχιση της νομοθετικής διαδικασίας αναστελλόταν. Αναστελλόταν επίσης η ισχύς του νέου νόμου ή ψηφίσματος, εάν η νομοθετική διαδικασία επί της προτάσεως νόμου είχε ήδη ολοκληρωθεί.
Αυτή, όμως, η αγωγή δεν περιοριζόταν μόνον στην ακύρωση ενός «ψηφίσματος», αλλά συνεπαγόταν και βαρύτατες κυρώσεις εναντίον του πολίτη που εισηγήθηκε το αντισυνταγματικό ή έκνομο «ψήφισμα», καθώς και εναντίον του επικεφαλής της «Εκκλησίας του Δήμου», αν άφησε να διαπραχθεί κάποια οικονομική παρατυπία.
Συγκεκριμένα, όπως ξέρουμε, η ποινή για τον ένοχο ήταν πρόστιμο και, σε περίπτωση υποτροπής για τρίτη φορά, έφτανε μέχρι και στη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων («ατιμία»). Εάν, όμως, η δικαστική απόφαση επί της «γραφής παρανόμων» ήταν απαλλακτική, η νομοθετική διαδικασία συνεχιζόταν ή ο ψηφισθείς νέος κανόνας δικαίου – νόμος ή ψήφισμα – ανακτούσε την ανασταλείσα ισχύ του.
Έτσι, έγινε επικίνδυνη ακόμη και μία πρόταση να αλλάξει ένας παλαιός «νόμος» που κρινόταν γενικά απαρχαιωμένος ή ζημιογόνος, εκτός κι αν η τεκμηρίωση της αναθεώρησης ή της αλλαγής του δεν κρινόταν επιβελημένη, αλλά υποστηριζόταν με πειστική επιχειρηματολογία υπέρ της Δημοκρατίας και της πόλης.
Για να αδρανοποιήσουν τη «γραφή παρανόμων» σε περιπτώσεις που εμπόδιζε την εκκαθάριση του σώματος των νόμων ή την κατάργηση άχρηστων ή βλαβερών νόμων και εν γένει την εξέλιξη της νομοθεσίας, οι Αθηναίοι, μεταξύ του 410 και του 403 π.Χ., ανέθεσαν σ’ επιτροπές πολιτών που κληρώθηκαν μεταξύ των «ηλιαστών» και στη «Βουλή» να εκκαθαρίσουν το σώμα των έως τότε ισχυόντων «νόμων» που προέρχονταν είτε από τον Δράκοντα, τον Σόλωνα και τον Κλεισθένη είτε από μετακλεισθένεια «ψηφίσματα». Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Δημόφαντος, όπως μαρτυρεί ο Ανδοκίδης, με το γνωστό ψήφισμα του 410/9 π.Χ. και ένας άλλος ο Νικόμαχος, ο οποίος αναφέρεται ως πλαστογράφος προς ίδιον όφελος των νόμων σε λόγο του Λυσία.
Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας από το Θρασύβουλο και τα πρώτα βήματα της Μεταπολίτευσης, αρχές δηλαδή του 4ου αιώνα π.Χ., έχουμε μια διαδικασία τακτικής εκκαθαρίσεως «νόμων», που επαναλαμβανόταν κάθε χρόνο, στην αρχή του πολιτικού έτους. «Εκκλησία του Δήμου» με συμμετοχή τουλάχιστον 6.000 πολιτών αποφαινόταν χωριστά για τον καθένα από τους υπό κρίση «νόμους», εάν έπρεπε να διατηρηθεί ή να τροποποιηθεί.
Στη συνέχεια, κάθε πολίτης που είχε σχετική γνώμη τη διατύπωνε γραπτά σε σανίδα που αναρτιόταν σε πολυσύχναστο μέρος της πόλεως. Το θέμα επαναφερόταν σ' επόμενη «Εκκλησία του Δήμου», για να αποφασίσει αυτή εάν θα το παρέπεμπε ή όχι στην αναθεωρητική επιτροπή «Νομοθετών». Εάν αυτή η «Εκκλησία του Δήμου» αποφάσιζε καταφατικά, κληρώνονταν 501 ή 1.001 «Νομοθέται» μεταξύ των «ηλιαστών». Οι «Νομοθέται» αποφάσιζαν, αφού ελάμβαναν υπόψη τις γραπτές προτάσεις που είχαν κάμει οι πολίτες υπέρ της διατηρήσεως ή υπέρ της αναθεωρήσεως κάθε υπό κρίση «νόμου» και άκουγαν τους υπερασπιστές των κρινόμενων «νόμων» που είχε ορίσει η «Εκκλησία του Δήμου».
Η γραφή «νόμον μη επιτήδειον θείναι», τα κλασικά χρόνια, ήταν επίσης ένας δικαστικός αγώνας δημοσίου δικαίου εναντίον της θεσπίσεως ασύμφορου νόμου, δηλαδή νόμου που θα μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντα της πόλεως. Η διαφορά της γραφής αυτής από τη «γραφή παρανόμων» συνίστατο στο ότι αφορούσε μόνο νόμους, όχι και ψηφίσματα. Επιβάλλονταν βέβαια και ποινές σημαντικά βαρύτερες από τις ποινές της «γραφής παρανόμων», οι οποίες έφταναν μάλιστα στο θάνατο. Πάντως, η γραφή «νόμον μη επιτήδειον θείναι» έπρεπε, για να έχει ποινικές συνέπειες, να ασκηθεί μέσα σε χρονική προθεσμία ενός έτους από την ψήφιση του νόμου.
Επιπλέον, σε μιαν προσπάθεια να αποτρέψουν τις αυθαιρεσίες όσων πολιτικών διαχειρίζονταν τα κοινά, εκτός από τις ήδη αναφερθείσες «γραφές» στις πηγές αναφέρεται και η ενώπιον του Ηλιαστικού Δικαστηρίου ασκούμενη «γραφή» και κατά του Επιστάτη των Πρυτάνεων. Εικάζεται ότι καταδικαστικές αποφάσεις της Ηλιαίας σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω «γραφές» σπανιότατα μόνον εκδίδονταν, ακόμα και σε δύσκολες, όπως ο Πελοποννησιακός πόλεμος, «καμπές» της Αθηναϊκής Ιστορίας. Σωρηδόν, όμως, εκτελέσεις πολιτών εν είδει «πογκρόμ» και χωρίς να δικαστούν καν θα έχουμε στην περίοδο των Τριάντα τυράννων (404/3 π.Χ.).
Αφού είδαμε την άσκηση της νομοθετικής εξουσίας, ας γυρίσουμε λίγο και στη διοίκηση της πόλης τα κλασικά χρόνια. Στη διοίκηση, λοιπόν, σύμφωνα με τις αρχαιοελληνικές γραφτές πηγές (ρητορικά κείμανα – Αριστοφάνης), εμπλέκονταν ο «Δήμος», η «Βουλή» και οι πολυάριθμοι «άρχοντες» (βλ. και Αριστοτέλους «Αθηναίων Πολιτεία»). Η εκτελεστική εξουσία ανήκε στο «Δήμο», η «Βουλή» και οι «άρχοντες» ήσαν εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων του «Δήμου», που ήταν και νομοθέτης και κυβερνήτης. Από την αρχή της δημοκρατίας και για πολύ καιρό, ο «Δήμος» εννοούσε να εκδίδει «ψηφίσματα» για υποθέσεις εκτελεστικής και διοικητικής φύσεως, προκαλώντας προβλήματα, καθώς οι μεν δημοκρατικές εξελίξεις σε βάθος και σε πλάτος διεύρυναν το πεδίον της διοικήσεως, αύξαναν και ενέτειναν τις διοικητικές λειτουργίες, οι δε «άρχοντες» αποδυναμώνονταν.
Παρά ταύτα, ο «Δήμος» περιόρισε το πεδίο της αναμίξεώς του σε διοικητικές πράξεις, συνεχίζει, όπως βλέπουμε ιδίως στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου, να ακούει ο ίδιος τους ξένους πρέσβεις και, το χειρότερο, να αποφασίζει τα επίπεδα των επιστρατεύσεων και των πολεμικών δαπανών και, ακόμη, να διευθύνει στρατιωτικές επιχειρήσεις ή ειρηνευτικές αποστολές (Σικελική εκστρατεία 415 – 413 π.Χ. και αποστολή Ανδοκίδη και άλλων στη Σπάρτη 392 – 390 π.Χ. λογουχάρη). Η διαδικασία θεσπίσεως νόμων ή ψηφισμάτων από την Εκκλησία του Δήμου αποτελούσε εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας.
Επανερχόμενοι στα φιλολαϊκά μέτρα του Περικλή, ας τονιστεί με νόμο που εισήγαγε, το δημόσιο πλήρωνε και το εισιτήριο των πολιτών στις θεατρικές παραστάσεις (τα λεγόμενα «θεωρικά»), τα οποία επεκτάθηκαν αργότερα και σε άλλες δημόσιες εορτές και πανηγύρεις.
Οι μισθοί αυτοί προστέθηκαν κατά τη διάρκεια του 5ου π.Χ. αιώνα στην υποχρέωση, την οποία ήδη από τον 6ο αιώνα είχε αναλάβει το αθηναϊκό κράτος, να συντηρεί τους γονείς και τα παιδιά των πεσόντων σε πολέμους καθώς και τους αναπήρους, αφού πρώτα εξακριβωνόταν ότι ο ανάπηρος πολέμου δεν ήταν σε θέση να εργαστεί και το εισόδημά του ήταν λιγότερο από τρεις «μνας», δηλαδή τριακόσιες δραχμές το χρόνο
Αξίζει, εάν θυμηθούμε και τον «Υπέρ Αδυνάτου» λόγο του Λυσία, να γραφεί, όμως, και ότι η δημοκρατία των κλασικών Αθηνών είχε, επίσης, αναλάβει υποχρεώσεις «κράτους πρόνοιας» ακόμη και σε περιόδους μεγάλων οικονομικών δυσχερειών, φροντίζοντας τους συγγενείς των θυμάτων πολέμου, ενισχύοντας τους ανάπηρους πολίτες ή καταβάλλοντος επιδόματα σε όσους ήταν ανίκανοι να εργαστούν.
Δεν πρέπει, όμως, να περάσει απαρατήρητος και ο πλήρης αποκλεισμός των γυναικών από τα κέντρα λήψης κοινωνικοπολιτικών αποφάσεων, ο παραμερισμός τους στο περιθώριο της πόλης. Το βλέπουμε και στη «Λυσιστράτη» και τις «Θεσμοφοριάζουσες» του κωμωδιογράφου Αριστοφάνη και στον «Οικονομικό» του Ξενοφώντος.
Με πρόταση του Περικλή, εξάλλου, το 451/0 π.Χ. θεσπίστηκε ένας νόμος, ο οποίος αποδείχτηκε – όπως απέδειξε η ίδια η Ιστορία μιαν εικοσαετία περίπου αργότερα – για τον εμπνευστή του «μπούμερανγκ», για τα πολιτικά δικαιώματα, σύμφωνα με τον οποίο πολίτες θεωρούνταν μόνο όσοι είχαν αθηναϊκή καταγωγή από την πλευρά και του πατέρα και της μητέρας τους. Με τον νόμο αυτόν, δέχτηκαν πλήγμα οι «διεθνείς» οικογενειακές διασυνδέσεις των αριστοκρατικών οίκων της Αττικής, αλλά ό,τι έχει σημασία μεγάλη είναι πως αποκλείστηκε από το σώμα των πολιτών ο πληθυσμός των ξένων μετοίκων, που αυξανόταν διαρκώς στην Αθήνα, η οποία αποτελούσε ένα εμπορικό και οικονομικό κέντρο.
Και επιπλέον, ας τονιστεί και ότι – μολονότι συνεισέφεραν πολλά στο πλευρό του Θρασύβουλου για την ανατροπή των Τριάντα Τυράννων – δεν κατέστη δυνατό να δοθούν πολιτικά δικαιώματα στους μετοίκους, αν και ο Θρασύβουλος, το 403 π.Χ., στα πρώτα βήματα της επανακαμψάσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, το ήθελε πολύ!
Το αθηναϊκό κράτος, μολονότι ήταν το πολυπληθέστερο ελληνικό (μαζί με το κράτος των Συρακουσών), έφθασε να έχει, λίγο πριν την αρχή του τέλους για την εποχή του Περικλή, το 431 π.Χ., το maximum, 318.000 κατοίκους (165.000 Αθηναίους, 33.000 μετοίκους, ενώ 120.000 αποτελούσαν έναν εθνικά ετερόκλητο πληθυσμό δούλων, που δούλευαν, στη συντριπτικότατή τους πλειοψηφία, στα μεταλλεία αργύρου του Λαυρίου, πρωταρχικός παράγοντας συσσώρευσης πλούτου της Αθήνας, και σπάνια ξεπερνούσαν τα 10 χρόνια εξαντλητικής εργασίας πριν πεθάνουν για τη «δημοκρατία», ενώ αντικαθιστούνταν από νέες στρατιές «βαρβάρων – μη ελλήνων» δούλων, που «μάζευε» ο αθηναϊκός στόλος από τις άκρες της Μεσογείου). Έναν αιώνα αργότερα, μετά τον πολυετή πελοποννησιακό και τον κορινθιακό πόλεμο, κατά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., η Αθήνα είχε πληθυσμό της τάξης των 250.000 (93.000 Αθηναίους, 20.000 μετοίκους). Οι Αθηναίοι πολίτες, δηλαδή οι ενήλικοι άρρενες της πολιάδας κοινότητας, ήσαν περίπου 45.000 το 431 π.Χ., αλλά 31.000 το 322 π.Χ. Το μικρό μέγεθος του πολιτικού σώματος και οι μικρές αποστάσεις επέτρεψαν στην αθηναϊκή δημοκρατία να γίνει και να μείνει άμεση και όχι αντιπροσωπευτική.
Πρέπει, όμως, να σταθούμε λίγο ακόμα και στη δουλεία κατά την παντοδυναμία της κλασικής Αθήνας. Η εργασία των δούλων, κυρίως στα μεταλλεία, ήταν οπωσδήποτε ένας σημαντικός παράγοντας στην οικονομική ζωή της κλασικής Αθήνας, αλλά δεν αποτελούσε σε καμιά περίπτωση το θεμέλιο του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος, όπως συνέβαινε με την κρατική δουλεία των ειλώτων της Σπάρτης. Σύγχρονες πηγές μαρτυρούν σχετικά ανθρώπινες και για την Ελλάδα ασυνήθιστα καλές συνθήκες ζωής για τους περισσότερους δούλους στη δημοκρατική κοινωνία της Αθήνας. Ως τεχνίτες και εξειδικευμένοι εργάτες, συνήθως, εάν αληθεύουν όσα γράφει ο Ξενοφών («Αθηναίων Πολιτεία»), δικαιούνταν μισθό και είχαν επομένως πραγματική δυνατότητα να εξαγοράσουν την ελευθερία τους από τον ιδιοκτήτη τους και να γίνουν μέτοικοι.
Υπάρχει και ο αντίλογος, βέβαια, σ’ όλα αυτά περί δουλείας. Συγκεκριμένα, όπως ισχυρίζονται οι μαρξιστές, στην αρχαία Αθήνα και τη δουλοκτητική της κοινωνία, έχουμε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και, συνεπώς, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, παρότι βλέπουμε στο «Μένωνα» του Πλάτωνος έναν δούλο να συζητά με το Σωκράτη. Σε πόλεις – κράτη όπως η παντοδύναμη και αυτοδύναμη Αθήνα του Περικλή, αλλά και στα υπόλοιπα γνωστά τότε κράτη, από τη μια πλευρά βρίσκονται οι κύριοι (δουλοκτήτες) και από την άλλη οι δούλοι. Κατά τον Μαρξ αφενός, «ο δούλος μπαίνει σαν ανόργανη προϋπόθεση στην ίδια μοίρα με τα άλλα φυσικά όντα, πλάι στα ζώα ή σαν εξάρτημα της γης». Κατά τον Ένγκελς αφετέρου, η δουλεία «μετατρέπει την εργασία σε υποτιμητική για τους ελεύθερους ανθρώπους απασχόληση και η αντίφαση ανάμεσα στις παραγωγικές σχέσεις και τις παραγωγικές δυνάμεις φτάνει σε αδιέξοδο, δε βοηθάει την ανάπτυξη και πρέπει να καταργηθεί αυτή η σχέση παραγωγής».
Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε το νόμο της «Σεισάχθειας», που ο Σόλων (6ος αι. π.Χ.) θέσπισε και με τον οποίο κατάργησε να δανείζονται οι Αθηναίοι πολίτες με ενέχυρα τα σώματά τους, προκειμένου να αποτρέψει τη μετατροπή ελεύθερων πολιτών σε δούλους, και έδωσε άλλη διάσταση στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών στην Κλασική Αθήνα. Ας θυμηθούμε, όμως, και ότι ο Αριστοτέλης είναι ο φιλόσοφος εκείνος που ισχυρίζεται ότι από τη φύση τους οι άνθρωποι είναι προορισμένοι άλλοι να υποτάσσουν και άλλοι να υποτάσσονται. Οι δούλοι, που πρέπει να είναι ξένοι, φροντίζουν, λέει ο Σταγειρίτης, για τα πάντα, για να επιτευχθεί το «ευ ζην» των Ελλήνων.

Οι Νυχτοφύλακες”


ΟΙ «Νυχτοφύλακες
από το θίασο Πρόκλησις (ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΕΙΣΟΔΟς ΕΛΕΥΘΕΡΗ)

...Θέατρο του Παραλόγου, Κωμωδία;
Στο Θέατρο ΞΥΛΟΤΕΧΝΙΑ στο Περιστέρι, (Παρασκευοπούλου & Κωστή Παλαμά)
Παρασκευή 25 Μαρτίου και ώρα 8,30μμ. και κάθε Παρασκευή, Σάββατο ,Κυριακή...
ΩΡΑ :8:30μ.μ.

Σκηνοθεσία Γιώργος Τασιόπουλος

Παίζουν Γ. Τασιόπουλος- Φ. Κάσσιος - Μαρία Οικονόμου - Έφη Κρανίτου.

Οι «Νυχτοφύλακες» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Στρατή Καρρά που πήρε το
Κρατικό βραβείο Θεάτρου 1967-1968, ενώ «Ο συνοδός» το ίδιο βραβείο το 1970.
Στους «Νυχτοφύλακες», έργο δίπρακτο, όπως και σε όλα τα έργα του Καρρά, η
σύνθεση είναι απλή και καταπιεστική. Από μέσα μοναξιά και απ’ έξω το χάος.
Στρέφεται γύρω από την γέννηση και την διάψευση μιας ελπίδας, που βλασταίνει
ξαφνικά σε ένα άγονο μέρος.
Δύο φίλοι που δουλεύουν νυχτοφύλακες και ζουν μαζί τριάντα τόσα χρόνια, έχουν
φτάσει σ’ εκείνη την ψυχική αποστράγγιση που διακρίνει τα περισσότερα ζευγάρια.
Η συμβίωσή τους είναι ανυπόφορη κι ωστόσο αδιάσπαστη.
Και οι δύο είναι ταυτόχρονα θήτης και θύμα. Οι ιδιαιτερότητες της προσωπικότητάς
τους χάνονται μέσα στα χρόνια σε σημείο να αλληλοσυμπληρώνονται σε όλα τα
επίπεδα.
Εξοικειωμένοι με αυτό το «παιχνίδι», που θα έλεγε κανείς ότι τους πείθει ότι είναι
ακόμα ζωντανοί, φθάνουν ως τις ακραίες καταγγελίες ο ένας για τον άλλο, κλίνουν
έναν κύκλο και ανοίγουν έναν άλλο.
Αυτόν τον κύκλο έρχεται να σπάσει ένα μυστηριώδες πρόσωπο, που τους ζήτησε;!
...μια ώρα που έλειπαν για την δουλειά τους.
Το νέο τους το φέρνει μια άλλη γυναίκα, άλλο σύμβολο μοναξιάς, - «μνηστή» του
ενός, υποψήφια «μνηστή» του άλλου στο παρελθόν.
Καλή αφορμή για συμπλοκή, όνειρα, προσμονή, προσδοκία, και στο τέλος δάκρυ
χωρίς ελπίδα…
Ο θεατής έχει πάντα την αίσθηση μιας παράστασης που παίζεται στα όρια του
θεάτρου του παραλόγου ( προπαρασκευή της εμφάνισης του Γκοντό) της κωμωδίας- παρωδίας (διάλογοι για ένα πουλάκι- όνειρα για τον χαμένο πατέρα ή τον Άγγλο
αντιπρόσωπο...…), της ηθογραφίας (στους διαλόγους της καθημερινότητας
τους), ή ακόμα και της τραγωδίας ( χαμένες ελπίδες, διαψεύσεις, άδικη προσμονή).
Τελικά, οι δυο νυχτοφύλακες είναι μόνοι κι έρημοι!...

Κυριακή 27 Μαρτίου 2011

Συνεργασία thebeautyangels.gr και του ιατρικού κέντρου MEDLAB

Γεωργία Αγγελή
Με χαρά αναγγέλλουμε την συνεργασία με το ιατρικό κέντρο MEDLAB που αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και αγάπη τους ανθρώπους όπως ακριβώς εμείς!
Μπείτε στο www.thebeautyangels.gr μας στην ενότητα πακέτα προσφορών και δείτε :
Μέτρηση οστεοπόρωσης, βασικό check up αίματος, υπέρηχο μαστών+τεστ pap,
υπέρηχο προστάτη+ εξέταση PSA, εξετάσεις για τα π...αιδιά, triplex καρδιάς.
Για να δείτε την δουλειά τους μπείτε στο www.medlab.gr
www.medlab.gr
Homepage MEDLAB MEDICAL INSTITUTE - ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΈΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ - ΜΑΡΟΥΣΙ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΑΘΗΝΑ

Πρόσφυγες κατά την επανάσταση του 1821. Του Γ. Η. Ορφανού

Η γωνιά της Ιστορίας
Πρόσφυγες κατά την επανάσταση του 1821

Του Γ. Η. Ορφανού

Με αφορμή την φετινή επέτειο του 1821, ας ιδούμε ένα σημαντικό κεφάλαιο της επανάστασης, το οποίο, όμως, πολλοί, για διάφορους λόγους, δεν έχουν ποτέ δει ή γνωρίσει. Αφορά το ζήτημα των προσφύγων που προέκυψαν κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις στον ελλαδικό χώρο στη διάρκεια του Αγώνα (1821-29).
Δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς ξεκληρίσματα και καταστροφές, χωρίς βίαιους και ματοκυλισμένους ξεριζωμούς προσφύγων από την αγαπημένη τους γεννήτρα γη, που, πλέον, θα ζουν, ως χήρες, ορφανά, ανάπηροι, ανέστιοι και πάμπτωχοι, το δράμα του ακούσιου ξενιτεμού τους σε δρόμους μακρινούς και γι’ αυτούς πρωτόγνωρους. Όμοια και στην Επανάσταση του 1821, αλλά ας αφήσουμε τα γεγονότα να μιλήσουνε, για μιαν ακόμη φορά, μοναχά τους.
Αρχή ας γίνει από το Βορρά! Η Επανάσταση των Ελλήνων της Μακεδονίας το 1821 – 1822, ως μέρος της γενικής εξεγέρσεως του έθνους, και η αιματηρή καταστολή της συνέδεσαν τις τύχες των βορείων Ελλήνων με αυτές των νοτίων, αφενός επειδή τοποθέτησαν τη μακεδονική χώρα εντός των ορίων του ελληνικού αλυτρωτισμού και προδιέγραψαν την κατεύθυνσή του και αφετέρου επειδή προκάλεσαν κύμα προσφύγων προς τη νότια Ελλάδα.
Πολλοί, εξάλλου, ήσαν και οι Θρακιώτες, που, μόλις κατάλαβαν ότι ήταν δύσκολο να προχωρήσει η επανάσταση στη Θράκη, καταφεύγουν στη νότια Ελλάδα. Η προσφορά τους είναι σημαντική, κοντά στον Εμμανουήλ Παπά, τον Καρατάσο, Αποστολάρα, στην πολιορκία του Μεσολογγίου, στη Ρούμελη και στην Αθήνα, όπου μάλιστα πολέμησε η φάλαγγα των Θετταλομακεδόνων και Θρακών.
Τα δύο πρώτα, επίσης, χρόνια του Αγώνα, πέραν των Θρακών, στις μετακινούμενες προσφυγικές ομάδες από περιοχές, όπου είχε καταπνιγεί ο ξεσηκωμός, συναντούμε τόσο Μικρασιάτες ( ιδίως από το Αϊβαλί), όσο και Σουλιώτες και Αρτινούς και άλλους Ηπειρώτες, μα και Μακεδόνες, κυρίως μετά την ήττα στη Νάουσα. Οι Σουλιώτες, εξάλλου, είναι από τους πρώτους επήλυδες που γυρεύουν μόνιμο τόπο εγκατάστασης μετά την καταστροφή του τόπου τους, που σήμαινε και οριστικό εκπατρισμό τους στα 1822. Το 1822, επίσης, έχουμε και την καταστροφή της Χίου, ενώ τα κατοπινά χρόνια, με σημαντικότερο το 1824, έχουμε πρόσφυγες να εγκαταλείπουν την Κρήτη και την Κάσο.
Τα πρώτα, επομένως, χρόνια (1821 – 1823/4), κατά τον Απ. Βακαλόπουλο, «απειράριθμα θλιβερά καραβάνια Ελλήνων, πολεμιστών, γεωργών, βιοτεχνών, εμπόρων, λογίων κ.λ. φεύγουν από τις σκλαβωμένες ιδιαίτερές τους πατρίδες προς τα ελευθερωμένα εδάφη και εκεί μαζί με τους αδελφούς των του ελληνικού νότου συνεχίζουν πεισματικά τον αγώνα κατά των Τούρκων και αργότερα εναντίον των ενωμένων δυνάμεων Τούρκων και Αιγυπτίων».
Και πού ακριβώς κατέφευγαν όλοι τούτοι; Οι Μικρασιάτες προς Ψαρά καταρχάς και αργότερα σε Κυκλάδες (βλ. Αμοργός) και Σαλαμίνα, όπου βρήκαν ξεριζωμένους από Αττική, Μοριά και Ρουμελιώτικα στρατεύματα. Στις Βόρειες Σποράδες κατάφυγαν οι Μακεδόνες ως επί το πλείστον, ενώ για τους Θράκες γράψαμε παραπάνω. Οι Ηπειρώτες άραξαν, αρχικά, στο Μεσολόγγι ή, μετά το 1826, διεσπάρησαν σ’ όλη τη Ρούμελη, ενώ οι Χίοι πήγαν στα Ψαρά έως την καταστροφή τους και από τότε και ύστερα, σκορπίζονταν σε μικρά και μεγάλα Κυκλαδονήσια.
Μία μαρτυρία, για την κατάσταση που αντιμετώπιζε η Αμοργός με τα κύματα των προσφύγων μετά το 1821 και στα χρόνια του Αγώνα, προέρχεται από τον Αμερικανό γιατρό Σάμουελ Χάου, ο οποίος βρέθηκε στην Ελλάδα από το 1824 έως το 1827 και υπηρέτησε για ένα διάστημα στο ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο «Καρτερία». «Το 1826, σημειώνει ο Ν. Νικητίδης, η «Καρτερία» ξεκινά ένα ταξίδι από τη Σύρα. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1826 το πλοίο αράζει στα Κατάπολα. Ο Αμερικανός γιατρός αναφέρει ότι πρόσφυγες από την Κρήτη, τα Ψαρά και την Χίο ζούσαν εξαθλιωμένοι σε καλύβες και σπηλιές, ρακένδυτοι και πειναλέοι. Για να κορέσουν την πείνα τους έψαχναν να φάνε οστρακοειδή στην παραλία».
Οι Κρητικοί πρόσφυγες προτιμούσαν την Κάσο και αρκετοί βρέθηκαν στη Μήλο, όπου ίδρυσαν το χωριό «Αδάμαντας», στα 1824. Πάντως, πολλοί από την Κρήτη βρήκαν καταφύγια και στην Πελοπόννησο και, επί Καποδίστρια, στην Αργολίδα. Το Μάη του 1824 (7/5), βρίσκουμε Κρητικούς πρόσφυγες και στρατιώτες και στο Μοριά. Συγκεκριμένα, το Βουλευτικό, κατόπιν μιας αιτήσεως των Κρητικών πληρεξουσίων – παραστατών στο Άργος να δίδεται στους συμπατριώτες τους σιτηρέσιο και να δοθεί εντολή στους Αργείους να μην παίρνουν από τους Κρητικούς πρόσφυγες ενοίκιο, αποφασίζει την καταγραφή χηρών, ορφανών και ασθενών, για να φροντίσει γι’ αυτούς. Ο κατάλογος που φτιάχτηκε τότε παραδίδεται στις 14 Μάη 1824 στο Βουλευτικό και το οποίο, με προβούλευμά του, ζητά να δίδεται σ’ όσους πρόσφυγες από την Κρήτη είναι καταγραμμένοι στον κατάλογο το ψωμί που τους αναλογεί κάθε μέρα. Το Εκτελεστικό, με δικό του προβούλευμα, μετά την παρέλευση ολίγων ημερών, ειδοποιεί (17/05) το Βουλευτικό ότι εξασφάλισε τροφές για 100 Κρητικούς στρατιώτες και ζητά πόρους για να περιθάλψει κι άλλους (αριθμοί προβουλευμάτων: 840 του Βουλευτικού και 1453 του Εκτελεστικού).
Τα τέλη του ίδιου μήνα, εξάλλου, οι πρόσφυγες από την Κάσο, μετά την καταστροφή του νησιού από τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, αναφορά στο Βουλευτικό, ζητούν: (α) Να τους δοθεί τόπος για συνοικισμό, (β) τα μέσα της ζωής και (γ) να απελευθερωθούν τα αιχμαλωτισμένα μέλη των οικογενειών τους. Αξιοσημείωτο δε είναι και ότι ο παραστάτης της Κάσου, Αρβανιτόπουλος, προτείνει να γίνει σύσταση στους κατοίκους της Πάρου και της Νάξου να περιποιηθούν τους πρόσφυγες μέχρι να πραγματοποιηθεί η εκστρατεία κατά της Κρήτης, εφόσον ήταν δύσκολο, υπό τις διαμορφούμενες τότε συνθήκες, να εγκατασταθούν σε άλλο μέρος. Εκ του τελευταίου τούτου αιτήματος των Κασίων, καταφαίνεται πόσον στενές ήσαν οι σχέσεις τους προς τους Κρητικούς και πόση εμπιστοσύνη έτρεφαν προς αυτούς. Κατόπιν τούτων, Οι Κασιώτες και οι Ψαριανοί, μετά την καταστροφή των νησιών τους, γύρεψαν καταφύγιο στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά (Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Σποράδες).
Τέλος, ενώ σημαντικός αριθμός των προσφύγων βρήκε καταφύγιο προσωρινό σε Σύρο (το 1826, ιδρύεται η Ερμούπολη) και Ναύπλιο, δεν έλειψαν οι μεταναστεύσεις από Μικρασία, Χίο, Ήπειρο προς Τεργέστη, Αγκόνα και Μασσαλία, κάτι που «ενόχλησε» και το Εκτελεστικό και έβγαλε σχετική απαγόρευση (3 Αυγούστου 1825). Πάντως, οι Σουλιώτες, αφού από το 1823 έως το 1829 ταλαιπωρήθηκαν τριγυρνώντας σ’ όλη τη Δυτική Ελλάδα, από Πύλο Μεσσηνίας έως Αγρίνιο, τον Απρίλη του 1829, κατά τις τελευταίες εκκαθαριστικές αντιτουρκικές επιχειρήσεις του Αγώνα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ναύπακτου και τα επόμενα χρόνια (1831), έφτασαν μέχρι το Αγρίνιο. Το 1830, αρκετοί Κρητικοί, πάντως, εισρέουν στην Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκαν μερικοί στον αργολικό κάμπο και άλλοι στη Λακωνία και στη Μεσσηνία (Μονεμβασία, Βάτικα, Κορώνη και Μεθώνη, Καλαμάτα), μα και στην Κόρινθο και τα περίχωρά της.

Κυριακή 20 Μαρτίου 2011

H Επανάσταση του 1821, Του Γ. Η. Ορφανού


Η ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Του Γ. Η. Ορφανού

Ενόψει του εορτασμού της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου, σήμερα θα σας προτείνω ενδεικτική βιβλιογραφία για όποιον θέλει να μελετήσει την Επανάσταση του 1821 και να την εξετάσει πολύπλευρα.
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Βουλή των Ελλήνων, «Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας».
2. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού για την Ελληνική Επανάσταση (http://www.fhw.gr/chronos/12/gr/1821_1833/index.html) και την Ελληνική Μετανάστευση (http://www2.fhw.gr/projects/migration/index_gr.html )
3. «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών, Αθήνα, τ. ΙΒ, 1975.
4. «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770 – 2000», Αθήνα, τόμος 3ος, 2003, εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα».
5. Αλιβιζάτος Νικόλαος, «Εισαγωγή στην Ελληνική Συνταγματική Ιστορία, Α 1821 –1941», 1981.
6. Αναστασιάδης Γ., «Πολιτική και Συνταγματική Ιστορία της Ελλάδας (1821 – 1941)», τεύχος Α.
7. Α.Μ. Ανδρεάδης, «Τα Δάνεια της Ανεξαρτησίας (1824 – 1825) – Το Δημόσιον Χρέος επί Βαυαρικής Δυναστείας», Αθήνα, 1904.
8. Άννινος Μπάμπης, «Οι φιλέλληνες του 1821», Αθήνα, 1995, εκδόσεις «Δημιουργία».
9. Ασπρέας Γεώργιος, «Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», Εκδόσεις «Χρήσιμα Βιβλία», Αθήνα, 1930.
10. Βακαλόπουλος Απ., «Πρόσφυγες και Προσφυγικόν Ζήτημα κατά την Επανάστασιν του 1821», Ιστορική Μελέτη, Εν Θεσσαλονίκη, 1939.
11. Βακαλόπουλος Απ., «Νέα Ελληνική Ιστορία, 1204 – 1985», Θεσσαλονίκη, 200321, Εκδόσεις «Βάνιας».
12. Βλαχογιάννης Γιάννης, άρθρο στο περιοδικό «Νέα Εστία» με τίτλο «Το κρυφό σκολειό» ,15 Αυγούστου 1945, τεύχος 436, σ. 678-683.
13. Βλάχος Ν. (1975), «Στέφανος Κανέλλος (1792 – 1823)», άρθρο στο περιοδικό «Παρνασσός», τεύχος 17, σ. 257 – 276.
14. Βολίδης Θεμ., «Αδαμαντίου Κοραή, Σημειώσεις στο προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδος του έτους 1822», 1933.
15. Βουρνάς Τάσος, «Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, 1821 – 1909», Αθήνα, 20004, Εκδόσεις Πατάκη.
16. Βούρος. Ιωάννης “Σημειώματά τινα περί του Νοσοκομείου Ερμουπόλεως”, «Ασκληπιός», Εν Αθήναις 1 Απριλίου 1838, περίοδος Β' Φυλλάδιον Θ' σελ. 256-258.
17. Βυζάντιος Χρήστος Σ., «Ιστορία των κατά την Ελληνικήν επανάστασιν εκστρατειών και μαχών ων συμμετέσχεν ο τακτικός στρατός από του 1821 μέχρι του 1833».
18. Λόρδος Βύρων, «Επιστολές από την Ελλάδα : 1809 – 1811 και 1823 – 1824», μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ, επιμέλεια: Leslie A. Marchand, Αθήνα, εκδόσεις «Ιδεόγραμμα», 1996.
19. Γκιαλάς Αθ. (1975), «Χίοι ιατροί κατά την εθνεγερσίαν του 1821», άρθρο στο περιοδικό «Χιακή Επιθεώρησις», τεύχος 13, σ. 111 – 121.
20. Δασκαλάκης Γ., «Ελληνική συνταγματική ιστορία, 1821 – 1935», 1952.
21. Δετοράκης Θεοχάρης, «Ιστορία της Κρήτης», Ηράκλειο, 1990, Εκδόσεις ΤΥΠΟΚΡΕΤΑ.
22. Δημαράς, Αλέξης επιμ., «Η μεταρρύθμιση που δεν έγινε: τεκμήρια ιστορίας», τ. Α’ : 1821 – 1894, Αθήνα, 1973, εκδόσεις «Ερμής».
23. Δημητρόπουλος Ανδρέας, «Γενική Συνταγματική Θεωρία», 2004.
24. Ζέβγος Γ., «Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας», Εκδόσεις Αθήνα, 1945, «ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ», μέρος Α.
25. Ιερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου, «Ο Ιεράρχης της Ελευθερίας», ομιλία στην Πάτρα, στα «Πρωτοκλήτεια 2006».
26. Καγιάς Π. Γ., «Χωρίς Φόβο και Πάθος το 1821», Αθήνα, 1980, εκδόσεις Ι. Σιδέρης.
27. «Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος», λήμμα στη Βικιπαίδεια –el.wikipedia.org/wiki/Καθολική_Εκκλησία_της_Ελλάδος.
28. Κανδηλέρης Μιχαήλ Α., «Αι Συντεχνίαι και η Εκκλησία επί Τουρκοκρατίας», Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι, 1973.
29. Καρολίδης Παύλος, «Ιστορία της Ελλάδος μετ’ εικόνων», εκδόσεις «ματι», Κατερίνη, 2006.
30. Κασομούλης Νικόλαος, «Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων, 1821 – 1833», εκδόσεις «Βεργίνα», Αθήνα, 2005.
31. Κόκκινος Διονύσιος, «Η ελληνική επανάστασις», τ. I – VI, Αθήνα, 19573 , εκδόσεις «Mέλισσα».
32. Κόκκινος Διονύσιος, «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», τ. 1 – 4, Αθήνα, 1978, εκδόσεις «Mέλισσα».
33. Κολοκοτρώνης Θεόδωρος, «Διήγησις συμβάντων της Ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836», Αθήνα, 1846.
34. Κορδάτος Γιάνης, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ. Χ, Αθήνα, εκδόσεις «20ος αιώνας».
35. Κορδάτος Γιάνης, «Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επαναστάσεως του 1821», Αθήνα, 19747, εκδόσεις «Επικαιρότητα».
36. Κορδάτος Γιάνης, «Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα», Αθήνα, 19732, εκδόσεις «Επικαιρότητα».
37. Κουμαριανού, Αικατερίνη, «Ο Τύπος στον Αγώνα», 3 τ., Αθήνα, 1971, εκδόσεις «Ερμής».
38. Κρεμμυδάς Β., «Ιστορία Νεότερη και σύγχρονη Γ’ Γυμνασίου», Ο.Ε.Δ.Β.
39. Κριτοβουλίδης, Κ.Κ., «Ιστορία της Επαναστάσεως της Κρήτης», Αθήνα, 1971 (Συμπλ. Υπό Ι. Δ. Κονδυλάκη).
40. Κυριακόπουλος Κ. και Μαυρογιώργος Χρ., “Η περίθαλψη του πληθυσμού και των στρατιωτών κατά την διάρκεια της Επαναστάσεως του '21”, «Εταιρεία Στρατιωτικής Ιατρικής», http://www.helsocmilmed.gr/Member_articles.php
41. Κώνστας Κ.Σ., “Γιατροί-Νοσοκομεία-Αρρώστιες στο Επαναστατημένο Μεσολόγγι (1821 – 1826)”, «Νέα Εστία», 1959, τ. ΞΕ' σελ. 528-531.
42. Μακρυγιάννης Γιάννης, «Απομνημονεύματα», εκδόσεις Α.Σ.Ε..
43. Μανίκας Κωνσταντίνος, «Σχέσεις Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ελλάδα, κατά την διάρκεια της Επαναστάσεως (1821 – 1827)», διδακτορική διατριβή.
44. Μαρξ Κ. – Ένγκελς Φρ., «Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα» (εισαγωγή – μετάφραση – υπομνηματισμός: Παναγιώτης Κονδύλης), Αθήνα, 1985, εκδόσεις «Γνώση».
45. Μέντελσον – Μπαρτόλντι Κάρολος, «Επίτομη Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης», εκδόσεις αφοί Τολίδη.
46. Μεταλληνός Γεώργιος, «Ελληνισμός Μαχόμενος», Εκδόσεις «Τήνος», Αθήνα, 1995.
47. Μπελογιάννης Νίκος, «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», Αθήνα, 1998, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
48. Νικητίδης Νίκος, «Καταφύγιο καταδιωγμένων η Αμοργός στην Επανάσταση του 1821», περιοδικό «Το Κάστρο της Αμοργού», αρ. 1 – Ιανουάριος 2004.
49. Παπαρήγας Θανάσης, στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», τεύχος 1/2001, τίτλος άρθρου: «Οι εμφύλιες συγκρούσεις».
50. Παπαρρηγόπουλος Κων/νος, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμοι 7, εκδόσεις Μπούρα, Αθήνα, χ.χ..
51. Παπαρρηγόπουλος Κων/νος, «Ιστορικαί Πραγματείαι, κατ’ εκλογήν του συγγραφέως», Αθήνα, 1889.
52. Πολίτης Λίνος «Θέματα της λογοτεχνίας μας», Εκδόσεις Κωνσταντινίδη, Θεσσαλονίκη χ.χ..
53. Ε. Γ. Πρωτοψάλτη, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα του 1821», Αθήνα, 1971.
54. Σαρίπολος Ν. Ν., «Η πρώτη εθνοσυνέλευσις και το πολίτευμα της Επιδαύρου του 1822», Αθήνα, 1907, εκδόσεις Ραφτάνη – Παπαγεωργίου.
55. Σβώλος Αλέξανδρος, «Τα Ελληνικά Συντάγματα 1822 – 1975/1986: Η συνταγματική ιστορία της Ελλάδος», Αθήνα, 1998, εκδόσεις «Στοχαστής».
56. Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια», Αθήνα, 19999, εκδόσεις «Στάχυ».
57. Σιμόπουλος Κυριάκος, «Πώς είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ‘21», Αθήνα, 1999, εκδόσεις «Στάχυ».
58. Σκαρίμπας Γιάννης, «Το 1821 και η Αλήθεια», Αθήνα, 1995, εκδόσεις «Κάκτος».
59. Σπηλιάδης Νικόλαος, «Απομνημονεύματα», Αθήνα, 1970.
60. Σταματόπουλος Τάκης, «Ο εσωτερικός αγώνας κατά την επανάσταση του 1821» (τόμοι Α – Δ), Αθήνα, εκδόσεις «Κάλβος», 1979
61. Τοντόρωφ Ν,, «Η Βαλκανική διάσταση της Επανάστασης του 1821», Αθήνα 1982, εκδόσεις Gutenberg, επιμέλεια:Γ. Καράς.
62. Τρικούπης Σπυρίδων, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»., τ. Α – Δ, Αθήνα , εκδόσεις «Νέα Σύνορα – Α. Α. Λιβάνη».
63. Τσαπάρας Στέφανος, «Η Πολιτική ηγεσία και οι ξένοι στη νεότερη Ιστορία της Ελλάδας», τ. Α – Δ, Αθήνα, 1988, εκδόσεις «Νέα Σύνορα».
64. Φίνλεϋ Γ., «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», εκδόσεις Αφοί Τολίδη.
65. Φραγκίστας Χ., «Το δημοκρατικόν και φιλελεύθερον πνεύμα των πολιτευμάτων του Αγώνος», 1953, Θεσσαλονίκη.
66. Φωτάκος (Φώτιος Χρυσανθακόπουλος), «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, 1821-1828», Αθήνα, εκδόσεις «Επικαιρότητα», 2005.
67. Φωτεινός Ηλίας, «Οι άθλοι της εν Βλαχία Ελληνικής Επαναστάσεως το 1821».
68. Χάου Σάμουελ (Howe Samuel), «Ημερολόγιο από τον Αγώνα 1825 – 1829». Εισαγωγή με Παρουσίαση ανεκδότων Αποσπασμάτων υπό Οδυσσέως Δημητρακοπούλου, Αθήνα, 1971.
69. Democratie Iliadou, «Les Balkans jouet de la pratique des Puissances europeennes pendant les XVIII et ΧΙΧ Siecles», Balkan Studies, Θεσσαλονίκη, τ. 16, 1975, σ. 175.
70. Clogg R., «Συνοπτική Ιστορία της Ελλάδας, 1770 – 1990», μετάφραση: Λ. Παπαδάκη, Εκδόσεις «Ιστορητής», Αθήνα, 1995.
71. Gell W., «Αφήγηση ενός ταξιδιού στο Μοριά», Λονδίνο 1823.
72. Hofmann Georg, Das Papsttum und der Griechische Freiheitskampf, τόμος 136, Orientalia Christiana Analecta (Rome 1952, σελ. 72-74 και 78).
73. Millingen Julius, «Memoirs of the Affairs Grece etc.», London, 1831.
74. Rayband Maxime, «Memoire sur la Grece pour servirdal; histoir de la guerre de l' Indepehdance», Paris 1824.
75. Richards D., «Ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης, 1789 – 2000», εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα, 2001, μετάφραση: Φ. Κ. Βώρος.
76. Waddihgton George, «A visit to Greece in 1823 and 1824», London 1825.
www.fhw.gr
H ώρα ήλθεν, ω ’νδρες Έλληνες! Προ πολλού οι λαοί της Eυρώπης πολεμούντες υπέρ των ιδίων Δικαιωμάτων και ελευθερίας αυτών μας επροσκάλουν εις μίμησιν, αυτοί, καίτοι οπωσούν ελεύθεροι, επροσπάθησαν όλαις δυνάμεσι, να αυξήσωσι την ελευθερίαν, και δι' αυτής πάσαν αυτών την Ευδαιμονίαν. (...) Eίναι καιρ

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011

Ιαπωνία Σεισμός: Πριν και Μετά Δορυφορικές εικόνες πριν και μετά δείχνουν την καταστροφή.










ΠΗΓΗ: google earth 



Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Smyrna @ ΡΟΥΦ με προσκεκλημένη τη Μαρία Σουλτάτου

Ώρα
Τετάρτη, 6 Απριλίου στις 10:00 μ.μ. - 07 Απριλίου στις 1:00 π.μ.

Τοποθεσία
@ ΡΟΥΦ
Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18 ,τηλ 2103837191

Δημιουργήθηκε από:
Περισσότερες πληροφορίες
Η ορχήστρα «Smyrna» @ ΡΟΥΦ

Τετάρτη 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ , προσκεκλημένη η Μαρία Σουλτάτου

Τετάρτη 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ , προσκεκλημένος ο Ζαχαρίας Καρούνης
...
Ώρα έναρξης: 22.00

Σε ένα μουσικό ταξίδι…στην Ελληνική παράδοση!

Τέσσερις νεαρές κοπέλες, μουσικοί δημιούργησαν την ορχήστρα «Smyrna»
και μας προσκαλούν σ’ ένα πολύχρωμο μελωδικό ταξίδι, ερμηνεύοντας
με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο γνωστά και αγαπημένα τραγούδια
και σκοπούς της Ελληνικής παράδοσης.
Η Ελευθερία Κουρλιά (κιθάρα, τραγούδι)
η Γεωργία Λώλη (κανονάκι , σαντούρι, τραγούδι),
η Πένυ Παπακωνσταντίνου (πολίτικο λαούτο, τζουράς, τραγούδι)
και η Claudia Rossini (βιολί, τραγούδι), αποτελούν
την ορχήστρα «Smyrna» και ταξιδεύουν στην μουσική μας παράδοση, κάνοντας στάσεις σε διάφορες εποχές της, αναδεικνύοντας το ιδιαίτερο ύφος κάθε εποχής, αλλά και αποκαλύπτοντας τους κρυφούς κρίκους που συνδέουν
διαχρονικά αυτήν την πλούσια μουσική παρακαταθήκη.

Με σκοπούς και τραγούδια από τη Μικρά Ασία, την Καππαδοκία,
την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, την Μακεδονία, το Αιγαίο αλλά και Σμυρνιών συνθετών της μεταγενέστερης περιόδου, θέλγουν το ακροατήριο και το παρασύρουν να γλεντήσει σα μια μεγάλη παρέα και να τραγουδήσει, από τη «Μπρατσέρα» της Λέρου, ως το «Βάλε με στην αγκαλιά σου» του Β.Παπάζογλου, κι απ’ τα πολυφωνικά της Θράκης ως τη «Μπολσεβίκα» του Π.Τούντα και το «Χαρέμι στο χαμάμ» του Α.Δελιά.

Το πλήρες πρόγραμμα της μουσικής παράστασης περιλαμβάνει δύο μέρη, διάρκειας περίπου 50’ το καθένα. Στο πρώτο μέρος ερμηνεύονται μουσικές και τραγούδια απ’ το Αιγαίο, την Καππαδοκία, τη Θράκη και τη Μακεδονία ενώ το δεύτερο μέρος είναι αφιερωμένο στη Μ.Ασία , την Κωνσταντινούπολη και σε τραγούδια Σμυρνιών συνθετών της μεταγενέστερης περιόδου που πρωτακούστηκαν στον Πειραιά.

www.myspace.com/smyrnaorchestra


Μουσική Σκηνή "@ Ρουφ"
Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, Αθήνα
τηλ. 2103837191


χορηγοί επικοινωνίας :
musicpaper, e-orfeas , politismos , in2life , mousikorama

οργάνωση παραγωγής :
Artway-Τεχνότροπον                                                                     

Έλληνες καθολικοί και 1821 Του Γ. Η. Ορφανού

Γιώργος Ορφανός
Η γωνιά της Ιστορίας

Έλληνες καθολικοί και 1821

Του Γ. Η. Ορφανού
Όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις της «Ιεράς Συμμαχίας» συνεδρίαζαν, τους φθινοπωρινούς μήνες του 1822, στη Βερόνα, η ελληνική επαναστατική κυβέρνηση που είχε προκύψει τους πρώτους μήνες μετά το Μάρτη του 1821 και τον ξεσηκωμό των Ελλήνων, γυρεύοντας βοήθεια και αναγνώριση από τους Ευρωπαίους, προσπάθησε να προσεταιριστεί τον Πάπα της Ρώμης, του οποίου η επιρροή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ήταν σημαντικότατη.
Ένας από τους απεσταλμένους της επαναστατικής κυβερνήσεως, ο Γάλλος συνταγματάρχης και «φιλέλληνας» Philippe Jourdain επιχείρησε, προκειμένου να προσελκύσει το ενδιαφέρον του Πάπα, να συνάψει συμμαχία με το τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών της Μάλτας που θα είχε φοβερές συνέπειες στην Ελλάδα, αφού, σύμφωνα με το σχέδιο της συνθήκης, προβλεπόταν εγκαθίδρυση στον χώρο του Αιγαίου ενός φράγκικου πολιτικοθρησκευτικού καθεστώτος, αλλά τελικά αποφεύχθηκε μια τέτοια συμφωνία, διότι η επαναστατική Κυβέρνηση, ύστερα από αμφιταλαντεύσεις, διέκοψε τις διαπραγματεύσεις και απέρριψε τις προτάσεις των ιπποτών της Μάλτας.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέλη της κυβερνήσεως, όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Νέγρης, προέβησαν σε πολλές μυστικές διπλωματικές ενέργειες για την σύναψη διπλωματικών σχέσεων με τον Παπικό θρόνο, και προέβαλαν το επιχείρημα της ενώσεως των δύο Εκκλησιών. Σε κείμενα ο Πάπας καλείται «κεφαλή των Χριστιανοσύνης» και ο εκπρόσωπος της ελληνικής Κυβερνήσεως αποστέλλεται για να υποβάλει ταπεινά « “τον σεβασμό, τη λατρεία και την εκτίμηση” ολοκλήρου του ελληνικού έθνους».
Έτσι, κατόπιν τούτων, απεστάλη στον Πάπα μια Επιτροπή που αποτελείτο από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το Γεώργιο Μαυρομιχάλη, το γιο του Πετρόμπεη. Η αποστολή αυτή είχε δύο σκοπούς. Ο ένας ήταν πολιτικός και αφορούσε τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανό και ο άλλος ήταν εκκλησιαστικός και αφορούσε την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένωση των Εκκλησιών, που είχαν διακοπεί με την άλωση της Πόλης (1453).
Η αποστολή έφθασε στην Αγκόνα στις 14 η 15 Δεκεμβρίου του 1822 και άρχισε αμέσως το έργο της. Φαίνεται από διάφορα κείμενα ότι οι αξιωματούχοι του Βατικανού διαβίβασαν στον Π. Π. Γερμανό «το ενδιαφέρον που πάντα έδειχνε ο παπικός θρόνος για την επιστροφή των ορθοδόξων στη δικαιοδοσία του υπέρτατου ποντίφικα, του υπέδειξε έμμεσα ως πρότυπο για την οποιαδήποτε συζήτηση περί ενώσεως τη σύνοδο της Φλωρεντίας (1439)...».
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, όμως, όπως σημειώνει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου, Ιερόθεος, «ως Ορθόδοξος Ιεράρχης, δεν ήταν διατεθειμένος να αποδεχθεί μια τέτοια πρόταση που συνιστούσε προδοσία της πίστεως και υποδούλωση της αληθείας της Εκκλησίας, και μάλιστα ήθελε να διαφυλάξει και την Ορθόδοξη Εκκλησία ελεύθερη από κάθε υποδούλωση. Έτσι, προσπάθησε αφενός μεν με διαφόρους τρόπους να αποφύγει να επισκεφθεί την Ρώμη και να συναντήσει τον Πάπα, αφ ετέρου δε παραπληροφορούσε εσκεμμένα την Ελληνική πολιτική ηγεσία, με το να τους αποκρύπτει όλα όσα συζητούσε με τους παπικούς αξιωματούχους, γιατί ενδεχομένως η πολιτική εξουσία θα προτιμούσε κάτι τέτοιο, αν αυτό ωφελούσε τα πολιτικά πράγματα που τους ενδιέφεραν εκείνο το χρονικό διάστημα. Η τακτική αυτή του Παλαιών Πατρών Γερμανού απέβλεπε σε τρεις σκοπούς. Πρώτον, να διαφυλάξει το κύρος και την αλήθεια της ορθοδόξου πίστεως και να μην αλλοιωθεί από διάφορες κακοδοξίες. Δεύτερον, να μην υποσκάψει το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο οποίο ακόμη ανήκε, γιατί τέτοιες πρωτοβουλίες υπάγονται στην κανονική αρμοδιότητά του. Και τρίτον, γιατί ήθελε να διασφαλίσει το κύρος και την ελευθερία της Ορθοδόξου Εκκλησίας από τις αλλεπάλληλες και σταδιακές πολιτικές παρεμβάσεις, γιατί και τότε φάνηκε ότι η πολιτική ηγεσία ήθελε να χρησιμοποιήσει την Εκκλησία, για διάφορες πολιτικές σκοπιμότητες».
Πάντως, ό,τι μάλλον «ναρκοθέτησε» περισσότερο τις επαφές Ελλήνων και Πάπα το 1822 δεν ήταν μόνο οι αντιδράσεις του Κοραή και άλλων διανοουμένων, αλλά, κυρίως, η αγγλική πολιτική, που δεν ήθελε να περάσει υπό την παπική επιρροή και τη γαλλική «προστασία» ο Αγώνας των Ελλήνων. Επιπλέον, δεν πρέπει να παραβλέψουμε και την «εχθρική» στάση και των Καθολικών το θρήσκευμα Κυκλαδιτών προς τους επαναστάτες και τις κυβερνήσεις τους.
Συγκεκριμένα, όπως επισημαίνει ο Κων/νος Μανίκας, με την έναρξη της ελληνικής Επαναστάσεως και την πρόσκληση των οπλαρχηγών στους Λατίνους να συμμετάσχουν και οι Λατίνοι στο έργο της απελευθερώσεως της Ελλάδος από τον Τουρκικό ζυγό, καταρχάς αποστασιοποιήθηκαν από τις πρώτες επαναστατικές ενέργειες και δεν συμμετείχαν στην επανάσταση των Ελλήνων. Στη Σύρο, σε σύσκεψη που έγινε, «αποφασίστηκε η μη συμμετοχή τους στην επανάσταση». Το ίδιο συνέβη και σε άλλες περιοχές, όπως στην Τήνο και τη Νάξο. Επέλεξαν δηλαδή την αρχή της ουδετερότητας. Όμως δεν στάθηκαν μόνο σ’ αυτό, αλλά προχώρησαν και σε άλλες αντεπαναστατικές ενέργειες, μέσω των γαλλικών προξενικών πρακτόρων. Πράγματι, με πολλούς τρόπους και με πολλές ενέργειες, επιδείκνυαν τα φιλοτουρκικά τους αισθήματα και ότι αυτοί παραμένουν πιστοί στον Σουλτάνο.
Ας ιδούμε, όμως, και κάποιες σημαντικές μαρτυρίες για το ίδιο θέμα, που παρουσιάζουν εύγλωττα την «αντίθεση» στο Αιγαίο, ανάμεσα στους Ορθόδοξους Έλληνες και τους Καθολικούς Αιγαιοπελαγίτες. O Άγγλος διπλωμάτης Strahgford σε αναφορά του προς το υπουργείο εξωτερικών της χώρας του (25/05/1822, Public Record Office. F.O. 78, τ. 108)) αναφέρει: «H Γερουσία της Κορίνθου έστειλε γράμμα στους Καθολικούς ιεράρχες της νήσου Σύρου, συνιστώντας ενότητα και φιλία με τους Έλληνες Ορθοδόξους αδελφούς και καλώντας τον Αρχιεπίσκοπο να μεταβεί στην Κόρινθο. O Αρχιεπίσκοπος απήντησε ότι διαταγές δέχεται μονάχα από τον πνευματικό του αρχηγό (τον Πάπα) ή από το νόμιμο ηγεμόνα του «το βασιλιά της Γαλλίας!..»..
Τα γράμματα, όπως βλέπουμε στο έργο του Georg Hofmann, «Das Papsttum und der Griechische Freiheitskampf», τα είχαν στείλει ο Μαυροκορδάτος και ο Θ. Nέγρης στον παπικό αρχιεπίσκοπο Nάξου Aνδρέα Bεγγέτι (Kόρινθος, 14 Απρίλη 1822). Αυτός έγραψε στον Πάπα ότι θα πήγαινε «αν είχε άδεια από την Πύλη και του παρείχε ασφάλεια ο Γάλλος Πρεσβευτής».
O Άγγλος κληρικός George Waddihgton, εξάλλου, γράφει: «Είναι απίστευτο το μίσος αυτών των Καθολικών Ελλήνων εναντίον των συμπατριωτών τους Ορθοδόξων. Όχι μόνον δεν πήραν μέρος στην επανάσταση, αλλά εύχονται το ναυάγιό της!».
O Γάλλος Maxime Rayband, τέλος, παρατηρεί: «Oι Συριανοί Καθολικοί μισούσαν τους Έλληνες Ορθοδόξους και ήθελαν να μη αναμιχθούν διόλου στην επανάσταση... O Οθωμανικός στόλος επιστρέφοντας στα Δαρδανέλια πέρασε από την Σύρα. Oι Kαθολικοί πρόκριτοι ανέβηκαν στη ναυαρχίδα του Kαπουδάν Πασά, ανανεώνοντας τον όρκο τους για αιώνια πίστη στην Yψηλή Πύλη. Και ο στόλαρχος ευχαριστημένος χάρισε στον καθένα τους από ένα μεταξωτό καφτάνι».
Υπάρχει, όμως, και αντίλογος σ’ αυτές τις αιτιάσεις των Ελληνορθόδοξων. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία της Ελλάδας, οι Έλληνες καθολικοί ήταν διστακτικοί απέναντι στην Επανάσταση για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς ήταν η έλλειψη οπλισμού και στρατιωτικών υποδομών και εκπαίδευσης. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, και άλλα νησιά, χωρίς Έλληνες καθολικούς, παρουσίαζαν την ίδια διστακτικότητα. Σε καμία περίπτωση, όμως, οι Καθολικοί δεν διακατέχονταν από φιλοτουρκικά αισθήματα, καθώς και οι ίδιοι βρίσκονταν υπό τον τουρκικό ζυγό.
Η Οθωμανική αυτοκρατορία τους θεωρούσε εξαρτημένους από τον μεγάλο εχθρό της μουσουλμανικής θρησκείας, τον Πάπα. Επίσης, οι Καθολικοί των νησιών αντιμετωπίζονταν εχθρικά από τους Ορθόδοξους συμπολίτες τους, με αποτέλεσμα να απομονωθούν και να είναι και οι ίδιοι επιφυλακτικοί απέναντί τους. Αυτό το αίσθημα της επιφυλακτικότητας αναπτύχθηκε ιδιαίτερα με την τετραετή Ρωσική κυριαρχία, περίοδος στην οποία καταπατήθηκαν τα δικαιώματά τους και προσβλήθηκε το θρησκευτικό τους αίσθημα.
Επακόλουθο των παραπάνω ήταν ο φόβος, από μέρος των Ελλήνων καθολικών, ότι δεν θα υπολογιστούν σαν ισότιμοι Έλληνες πολίτες στα πλαίσια του ελεύθερου Ελληνικού κράτους. Ο φόβος αυτός μετριάστηκε με τις διαβεβαιώσεις της πρώτης ελληνικής κυβέρνησης για θρησκευτική ελευθερία και ισονομία. Από εκείνο το σημείο, οι Έλληνες καθολικοί δεν έπαψαν να προσφέρουν στον αγώνα για την ελευθερία, οικονομικά και στρατιωτικά.
    • Γιώργος Ορφανός Είναι ορισμένες πτυχές της Ιστορίας που για διάφορους λόγους δεν μας τις μαθαίνουν στα σχολεία και στα παν/μια...

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

Αντιπολεμικές φωνές γνωστών Αθηναίων μετά το 395 μ.Χ. Του Γ.Η. Ορφανού

Γιώργος Ορφανός
Η γωνιά της Ιστορίας:
Αντιπολεμικές φωνές γνωστών Αθηναίων μετά το 395 μ.Χ.
Του Γ.Η. Ορφανού
Στην Αθήνα, υπέρ της ειρήνης και κατά της διαφθοράς των κοινωνικών ηθών, που είχε ως συνέπεια ο πόλεμος, στο ξεκίνημα του 4ου αιώνα (395 – 380 π.Χ.), τάσσεται όχι μονάχα – έμμεσα ή άμεσα, με τις κωμωδίες του (π.χ. «Πλούτος») προς το αθηναϊκό κοινό – ο γνωστός κωμωδιογράφος Αριστοφάνης, αλλά και ο αυτοεξόριστος στην Πελοπόννησο συμπατριώτης του, ιστορικός και φιλόσοφος, Ξενοφών, στο έργο του «Πόροι».
Στο εν λόγω πόνημά του, λοιπόν, ο Ξενοφών παρουσιάζει συγκεκριμένες προτάσεις για την καλύτερη δυνατή εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Αττικής. Παρά ταύτα, για την επιτυχή εφαρμογή του οικονομικού προγράμματος αυτού, πρότεινε την υιοθέτηση ειρήνης, που θα έφερε βαθμιαία και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας ξανά κοντά στην Αθήνα.
Γράφει, λοιπόν, υπέρ της ειρήνης ο Ξενοφών και ότι «τώρα εξαιτίας του πολέμου, έχουν εξαφανιστεί πολλά από τα έσοδα και όσα είχαμε έχουν κατασπαταληθεί σε κάθε είδους έξοδα, ενώ όταν έγινε ειρήνη στη θάλασσα, τα έσοδα αυξήθηκαν, και επιπλέον βρίσκονταν στη διάθεση των πολιτών για να τα αξιοποιήσουν όπως ήθελαν».

Τα Μεγάλα Ροκ Συγκροτήματα Δεν Διαλύονται Ποτέ


















Ώρα
Σήμερα στις 9:00 μ.μ. - 12 Απριλίου στις 9:00 μ.μ.

Τοποθεσία
Θέατρο Αριστοτέλειον
Εθνικής Αμύνης 2

Δημιουργήθηκε από
Περισσότερες πληροφορίες
Τα Μεγάλα Ροκ Συγκροτήματα Δεν Διαλύονται Ποτέ…
του Γιώργου Ηλιόπουλου


ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ
...Έναρξη: Τρίτη 8 Μαρτίου
Δευτέρα & Τρίτη 9μ.μ.


Σκηνοθεσία : Πέμη Ζούνη
Βοηθός σκηνοθέτης : Μιχάλης Συριόπουλος
Σκηνικά : Χριστίνα Καραογλάνη
Οργάνωση παραγωγής : Μαρία Νικολαΐδου
Παραγωγή : έξη+
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά)
Τζωρτζίνα Βογιατζόγλου, Κατερίνα Γραμμενίδου, Ηλιάνα Δημόνη, Αθηνά Σαραβέλου, Κλειώ Τσελούδη, Αναστασία Χαριτίδου.

Κι όμως είναι ακόμα εδώ και μας λένε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ότι Τα Μεγάλα Ροκ Συγκροτήματα Δεν Διαλύονται Ποτέ…ή τουλάχιστον υπεκφεύγουν της διάλυσης μέσα στις συνειδήσεις μας - εκεί όπου συνεχίζουν να υπάρχουν ως σύνολα, ανεξάρτητα από τα μονοπάτια που θα χαραχθούν στην πορεία σε δρόμους πια χωριστούς.

Τί γίνεται όταν η πραγματικότητα υπονομεύει το όνειρο και το όνειρο αντιστέκεται; Όταν η μνήμη είναι πλέον ανήμπορη να συντηρήσει το παρόν; Ο απόηχος μιας δυνατής φιλίας, ο θόρυβος της μοναξιάς, ένα μουσικό όραμα που αργοσβήνει για να δώσει τη θέση του καθώς ξημερώνει στην αποδοχή και τη συμφιλίωση με την αληθινή πραγματικότητα.


Οι γνωστές άγνωστες – κυριολεκτικά – γκρούπις περασμένων δεκαετιών ξαναζωντανεύουν στη σκηνή του θεάτρου Αριστοτέλειον κάθε Δευτέρα και Τρίτη, από 8 Μαρτίου.

Τιμές εισιτηρίων: γενική είσοδος 12€, φοιτητικό/ομαδικό 8€.

Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Αλεξανδρα Μπερδε.
LIVE ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ KAI TV :

 ΣΤΟ WWW.SRADIO.GR ΑΠΟ 20:00 ΕΩΣ 22:30 ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΕΡΔΕ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ 23:00 ΕΩΣ 24:00 Ο ΣΑΚΗΣ ΠΕΤΣΑΣ ΣΤΙΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ.

Καλώς Ήλθατε στο S Radio !
WWW.SRADIO.GR
E - RADIO . LIVE ΕΚΠΟΜΠΩΝ, ΣΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ CHAT ΦΙΛΙΚΗ ΠΑΡΕΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ LIVE ΕΚΠΟΜΠΩΝ.

WWW.SRADIO.GR
E - RADIO . LIVE ΕΚΠΟΜΠΩΝ, ΣΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ CHAT ΦΙΛΙΚΗ ΠΑΡΕΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ LIVE ΕΚΠΟΜΠΩΝ.

Η Δάφνη Λέμπερου, αυτή την Πέμπτη στο ΑΠΤΑΛΙΚΟ θα παρουσιάσει τραγούδια που αγαπάει συντροφιά με τους εκλεκτούς μουσικούς της. Σε ένα πρόγραμμα με αναφορές στο λαϊκό, το έντεχνο, το δημοτικό και το ρεμπέτικο, η ίδια τραγουδώντας και παίζοντας ακκορντεόν και κλαρίνο θα μας ταξιδέψει στις δικές της μουσικές πατρίδες.

Συμμετέχουν οι μουσικοί:

Μπουζούκι: Κωνσταντίνος Κοντογιάννης
Κιθάρα: Μίλτος Χρυσανθίδης
Πιάνο: Στάθης Άννινος

ΑΠΤΑΛΙΚΟ
Διεύθυνση: Ηρώνδα 6, Καλλιμάρμαρο
Ώρα έναρξης: 21.30
τηλ. 210 7245385

508 π.Χ., Ο λαός στην εξουσία Του Γ. Η. Ορφανού

Γιώργος Ορφανός
Η γωνιά της Ιστορίας:

508 π.Χ., Ο λαός στην εξουσία
Του Γ. Η. Ορφανού
Ο Κλεισθένης, ως «προστάτης του Δήμου», εισέρχεται το 508/7 π.X. στην Αθήνα θριαμβευτής μαζύ με τους υπόλοιπους εξόριστους. Αφού «ξεφορτώθηκε» τους Σπαρτιάτες του Κλεομένη και την αντιαθηναϊκή συμμαχία (Βοιωτούς και Χαλκιδείς, που είχαν βρει ευκαιρία να πλήξουν την Αθήνα), ασχολήθηκε με την εγκαθίδρυση των δημοκρατικών θεσμών στην πόλη και τη νομική στερέωσή τους.
Ο Κλεισθένης θέσπισε ένα νέο πολιτειακό σύστημα, το οποίο έδινε την εξουσία στο λαό και στο οποίο πρυτάνευαν οι αρχές του σεβασμού των προσωπικών ελευθεριών και της «ισηγορίας» και της «ισονομίας» μεταξύ των Αθηναίων πολιτών. Μια λαϊκή, συμμετοχική Δημοκρατία της Αθήνας μόλις γεννιόταν. Με το προτεινόμενο σύστημα καταργήθηκαν οι θεσμοί των γενών και των φυλών που αποτελούσαν τη βάση της κοινωνικής διαίρεσης. Οι τέσσερις παλαιές ιωνικές φυλές έδωσαν τη θέση τους σε δέκα τεχνητές φυλές για τις οποίες δόθηκαν ονόματα από «επωνύμους», δηλαδή συγκεκριμένους, ήρωες της Αττικής, όπως ο Ερεχθεύς, ο Αιγεύς, ο Αίας κτλ. Ο βωμός με τους ανδριάντες των Επωνύμων Ηρώων βρισκόταν στην Αγορά.
H κάθε φυλή χωρίστηκε σε τρία μέρη, τις «τριττύες». Το σχέδιο απέβλεπε στη διάσπαση της τοπικής δύναμης των φυλών, στη μείωση της πολιτικής επιρροής τους και στην αποκέντρωση της εξουσίας τους, γι’ αυτό ο Κλεισθένης χώρισε τις τριττύες ανά δέκα: δέκα «περί το άστυ», δέκα «παράλιες» και δέκα «μεσόγειες», και ύστερα, με κλήρο, δόθηκαν σε κάθε φυλή πάλι τρεις τριττύες, αλλά μία από κάθε τομέα (άστυ, παραλία, μεσογαία). Παράλληλα κατανεμήθηκαν και οι δήμοι. Κάθε χρόνο από κάθε φυλή εκλέγονταν 50 βουλευτές και έτσι τα μέλη της Βουλής από 400 αυξήθηκαν σε 500. Οι 50 βουλευτές της κάθε φυλής «πρυτάνευαν» (: κυβερνούσαν!) για το ένα δέκατο του έτους (το αττικό έτος το αποτελούσαν 12 σεληνιακοί μήνες και 354 ημέρες), δηλαδή για 35 ή 36 ημέρες.
Από τις σημαντικότερες αρμοδιότητες της Βουλής ήταν η κατάρτιση των προβουλευμάτων – των νομοσχεδίων – που επρόκειτο να συζητηθούν και να ψηφισθούν από την Εκκλησία του Δήμου. Επιπλέον ο Κλεισθένης αύξησε τις αρμοδιότητες της Εκκλησίας του Δήμου, η οποία μπορούσε πλέον να επικυρώνει ή να ακυρώνει αποφάσεις καταδίκης σε θανατική ποινή τις οποίες είχε λάβει ο Άρειος Πάγος.
Οι ιστορικοί έχουν αποδώσει ξεχωριστή σημασία και στην επί Κλεισθένους πολιτογράφηση στα μητρώα των Αθηναίων πολιτών όλων των μετοίκων και των απελεύθερων. Να σημειωθεί και ότι έκτοτε τα μέλη της βουλής δεν θα εκλέγονται μόνο από την τάξη των 500μεδίμνων, αλλά και από τους 300μέδιμνους και τους ζευγίτες. Μόνο η χαμηλότερη κοινωνική τάξη των πάμφτωχων, οι θήτες, βάσει του τιμοκρατικού συστήματος που είχε καθιερώσει ο Σόλων, δεν είχαν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, απέκτησαν, όμως, από τον Κλεισθένη το δικαίωμα του εκλέγειν.

ΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ -27/3/11

Ώρα
Σήμερα στις 8:00 μ.μ. - 27 Μαρτίου στις 8:00 μ.μ.

Τοποθεσία
ΘΕΑΤΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΟΝΕΙΡΟΥ (ΣΤΕΦ. ΤΑΤΤΗ 3, περιοχή Αγ. Σοφίας, Θεσ/νικη)

Δημιουργήθηκε από
Περισσότερες πληροφορίες
''Οι γαμπροί της Ευτυχίας''
των Τσιφόρου - Βασιλειάδη

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 20/2/11, ΣΤΙΣ 8μ.μ.

...ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΕΝΑΡΞΗ 8μ.μ.

Γενική είσοδος 10€

ΜΙΑ τεράστια κληρονομιά!!!! ΜΙΑ άσχημη γεροντοκόρη,
ΔΥΟ υποψήφιοι γαμπροί, ΕΝΑΣ τρελαμένος αδελφός!!!!

Η ΚΩΜΩΔΙΑ!!!!

''Οι γαμπροί της Ευτυχίας''
των Τσιφόρου - Βασιλειάδη
σκηνοθεσία Βαγγέλη Ηλιάδη

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):

Γιούλα: Μαρία Βούκα
Σόφη: Εφη Νικολούδη
Ευτυχία: Μαίρη Μυλωνά
Ευάγγελος: Νίκος Λαζαρίδης
Λίνα: Χριστίνα Λιθοξοΐδου
Μένης: Νίκος Βαλσαμάκης
Κούλης: Χρήστος Τσαλκιτζής


Λίγα λόγια για το έργο....

Πόσο μπορεί να επηρεάσει την ζωή μιας οικογένειας ένας καθυστερημένος γάμος; Και τι είναι όλα αυτά που συμβαίνουν στην φαινομενικά ήσυχη ζωή της οικογένειας Ταρνιάτη, με αφορμή την άφιξη νέου γαμπρού; Ο Ευάγγελος, προκειμένου να παντρευτεί την από χρόνια αρραβωνιαστικιά του Λίνα, πρέπει οπωσδήποτε να αποκαταστήσει τη γεροντοκόρη και άσχημη αδελφή του Ευτυχία. Έχοντας εξασφαλίσει την επιθυμία του αποτυχημένου Κλεομένη να παντρευτεί, περιμένει με αγωνία τη στιγμή της γνωριμίας τους, χωρίς να υπολογίζει ότι μια περιουσία που δεν γνωρίζει, θα φέρει περισσότερους γαμπρούς στην πόρτα τους.

Θέατρον Ταξίδι Ονείρου, Στεφ. Τάττη 3, (περιοχή Αγ. Σοφίας, Θεσ/νικη)
''Οι γαμπροί της Ευτυχίας''
των Τσιφόρου - Βασιλειάδη

ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΕΝΑΡΞΗ 8μ.μ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 20/2/11, ΣΤΙΣ 8μ.μ.

Γενική είσοδος 10€
τηλ. Κρατήσεων: 6972702870

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Eκπληκτική σειρά αρωματοθεραπείας

 Γεωργία Αγγελή
Τίποτα πιο χαλαρωτικό απο ενα ζεστό μπάνιο με αιθέρια έλαια.
Βυθιστείτε στην μπανιέρα και χαλαρώστε ή κάντε ενα γρήγορο ντούς
Σας προσφέρω την εκπληκτική σειρά αρωματοθεραπείας που περιλαμβάνει Θαλάσσια άλατα της Νεκράς Θάλασσας, Αφρόλουτρο, Κρεμα μασάζ με άρωμα λεβάντας και αιθέρια έλεια απο εσπεριδοειδή. Εχει τέλεια μυρωδιά που κρατάει ώρες και σας ηρεμεί.

Για τους φίλους της σελίδας λοιπόν υπάρχει έκπτωση απο 69,28 στα 58,89 και δώρο ενα σαπούνι απο 100% έλαιο αβοκάντο πολλαπλών χρήσεων.

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Η Λυρική Σκηνή. Η γωνιά της Ιστορίας από τον Γιώργο Ορφανό

Γιώργος Ορφανός
Η γωνιά της Ιστορίας: 

Η Λυρική Σκηνή
Τον 1939, ιδρύεται η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου, με διευθυντή τον Κωστή Μπαστιά. Ως αυτόνομος οργανισμός λειτουργεί από το 1944, με κύριους ιδρυτές τους Ναπολέοντα Λαμπελέτ, Διονύσιο Λαυράγκα και μιαν ομάδα μουσικών. Πρώτη παράσταση για την Εθνική Λυρική Σκηνή η «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους.
Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανέδειξε το λυρικό θέατρο στην Ελλάδα και παρουσίασε πολλές όπερες κλασικού ρεπερτορίου αλλά και σύγχρονων συνθετών. Το 1939 δημιουργήθηκε και το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ως παράρτημά της με διευθυντή το Χορευτή–Χορογράφο Σάσα Μάχωφ.

Α όπως Αγάπη


Α όπως Αγάπη
Α όπως Αγάπη

Α όπως Αγάπη Πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη μας στη Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων στη Βούλα. Η ομάδα δημιούργησε μια όμορφη γιορτή με φαγητό κ λατιν-ευρωπαικούς χορούς και έφυγε γεμάτη αγάπη που την πρόσφεραν απλόχερα οι γλυκύτατοι άνθρωποι που μας περίμεναν εκει...σας ευχαριστούμε κ θα ξαναέρθουμε σύντομα με νέες ιδέες...

ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ BANSKO ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

Ismini Mezedaki
Η MUSICMANIA ΚΑΙ Η LG TRAVEL ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ BANSKO ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ. ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΤΥ ΜΑΣΚΕ ΜΕ GUEST DJ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΑΤΟ. ΙΣΧΥΕΙ ΕΚΠΤΩΣΗ 10% ΣΕ ΟΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΜΕΛΗ. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΤΗΛ. 2310258000

ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές

Γεωργία Αγγελή
Αξιόλογη προσπάθεια.
Σήμερα τους γνώρισα και όλη η παρέα του συλλόγου ήταν ζεστοί άνθρωποι. Να μια ωραία ιδέα για να γυμναζόμαστε και παραλληλα να αποκτήσουμε νέους φίλους.

ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές
Κατηγορία:Αθλήματα και αναψυχή - Αθλητικές Διοργανώσεις
Περιγραφή:Έχετε ποδήλατο; θέλετε να γυρίσετε το Περιστέρι μόνο με πεταλιές;
Ελάτε στην παρέα μας για ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές στην πόλη μας.Τύπος Απορρήτου:Ανοιχτή ομάδα: Το περιεχόμενο μπορούν να το δουν όλοι.Στοιχεία Επικοινωνίας Γραφείο:Κομμωτήριο GiovanniTοποθεσία:Εθνικής Αντιστάσεως 106
Peristérion, GreeceΠρόσφατα Νέα Ειδήσεις:Αγαπητοί φίλοι σας ενημερώνουμε ότι η ΠΕΡΙΣΤΕΡΟπεταλιές είναι μια κίνηση που σκοπό έχει να γίνουμε όλοι μια μεγάλη παρέα που θα κάνει βόλτα και ΟΧΙ αγώνα με ποδήλατο.Δεν είναι ο στόχος μας η νίκη αλλά η ενημέρωση ότι τα ποδήλατα πρέπει να γίνουν ένα κομμάτι αυτής της πόλης, οδηγούμε με ασφάλεια στους δρόμους σύμφωνα με τον κ.ο.κ και δεν κάνουμε οτιδήποτε έχει σχέση με πράξεις που δεν ανήκουν σε πολιτισμένους ανθρώπους.Ελάτε λοιπόν να μοιραστούμε τις εικόνες που έχει η πόλη μας να δούμε τον δρόμο όπως θα πρέπει να είναι μόνο με ποδήλατα και ας αφήσουμε για λίγο τον χρόνο να μας περιμένει να επιστρέψουμε..

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More
 
Cheap Web Hosting